මගේ පුනරුද කලාපය 10

 " හ්ම්ම්... ඇබ්බැහි කියන්නේ නම් කරුමයක්.. ආදිත්‍යා.. ඒක හරිම භයානකයි. ඔයා එයාට බැඳෙන්නෙ ආදරෙන් නම් ඒක යටිහිතේ තැන්පත් වෙලා හරි මතුපිටින් අමතක කරන්න පුලුවන්. ඔයාට තිබුණෙ ආකර්ශනයක් නම් ඒක කාලෙ ගෙවෙද්දී ෆේඩ් වෙලා යනවා. හැබැයි ඔයා ට වෙලා තියෙන්නේ නරකම දේයි. නරකම දේ කියන්නේ ඔයා ඇබ්බැහි වෙනවා කියන්නේ ඊට ලේසියි ඔයා මැරිලා යන එක"

" මිනිස්සු මත්දුව්‍ය වලට ඇබ්බැහි වුණාම ඒක කොයිතරම් අමාරුද ගැළවෙන්න කියලා අපි දන්නවා. ඒ්ත් මිනිස්සුන්ට ඇබ්බැහි වුණාම ඒක ට පුනරුත්ථාපනය වෙන්නෝන කොහොමද කියනෙක හිතාගන්න බැහැ."

මම ආයෙමත් ආයෙමත් කල්පනා කළා. දිමිත්‍රි ගෙ තිබුණු ටොක්සික් ගතිගුණත් එක්ක මං කොහොමද එයාට ඇබ්බැහි වුණේ කියලා. සමහර වෙලාවට අපිට ඒ ටොක්සික් ගති වලටත් ඇබ්බැහි ඇති වෙන්න පුලුවන් කියනෙක මට තේරුම් ගන්න පුලුවන් වුණා. ඇබ්බැහියක් කියන්නෙ එක්තරා විදියකට බැලුවොත් මනස පුහුණු කිරීමක්. අපි ටොක්සික් රිලේශන්ශිප් එකක පවතින රළු පරලු රිදුම් වලට පුරුදු වුණාට පස්සෙ අපට ඒ රිදුම් ගැන ඇතිවෙන්නෙත් ඇබ්බැහියක් තමයි. ඊට වඩා බලවත් බලවේගයකට ඇබ්බැහි වෙන්න පුලුවන් වුණොත් අපට පුලුවන් වෙනවා මේ තත්වෙන් මිදෙන්න. 

ඒත් සාමාන්‍යයෙන් අපි ටොක්සික් සම්බන්ධයකදී කොපමණක් වෙහෙස වෙලා ඉන්නවාද කියනවානම් අපට හිතෙන්නෙවත් නෑ අලුත් කවුලු විවර කරන්න තියා අපේ පැරණි කවුලු වසා දමන්නවත්. ඉතින් අලුත් බලවේගයක් ගැන කොහොමද විශ්වාස කරන්නෙ? මේ කාරණා ටික මේ වචන වලින්ම නොවුනට මීට වඩා සරල කතා කරන භාශාවෙන් මම අමයුරු ට කියමින් හිටියේ.

" ආදරෙන් රිදුණට පස්සෙ මිනිස්සු දෙවිදියකට සම්බන්ධතා එක්ක ගණුදෙනු කරන්න පටන් ගන්නවා. ඒ්ක්කො දකින දකින කොල්ලා කෙලල් එක්ක සෙට් වෙලා කිසිම ගාණක් නැතිව සම්බන්ධතා තියාගෙන යනවා. අනික සම්බන්ධතාවයක් ගැන හිතන්නේවත් නැතුව පැරණි ආදර කතාවේ මතක එක්කම ජීවත් වෙනවා. මේ අතරෙ තමන්ව ගොඩ දාගන්න උනුත් නැති උනුත් ඉන්නවා. අර දකින දකින කෙනා එන්න හදා ගන්න රිලේශන්ශිප් තියෙන කෙනාත් තමන් ඇතුලෙ තමන්ව ගොඩ දාගන්නවා. බොහෝවිට උන් කරන මොන ලව් එකක් වත් තමන්ට දැනෙන ඒවා නෙමෙයි නිසාම උන්ට වේදනාවක් නෑ. කවදා හරි තමන්ට හරියන එකෙක් සෙට් වුණාම අර ඔක්කොම දමලා ගහලා කසාද බඳිනවා."

" ඒක සල්ලාලකම‌ නෙමෙයි ද?"

" මෙහෙමයි සමහර විට ඔය වගේ සම්බන්දතා ඇතිවෙන්නේ සමාන සිටුඒ්ශන් වල නම් ඒක සල්ලාලකමක් වෙන්නෙ නැ.මට අනුව නම්. දෙන්නාම තමන්ගෙ ටයිම් පාස් කරගන්නවා. තනිකම මකා ගන්නවා. ඒ්ක සල්ලාලකමක් හරි වනචරකමක් හරි කියලා ලේබල් කරනෙක වැරදියි. මිනිස්සු දෙන්නෙක් ට තමන්ගෙ හුදකලාව තනිකම හැඟීම් හුවමාරු කරගන්න නිදහසක් තියෙන්නෝන කියන තැන මං ඉන්නවා.  හැබැයි එතනදි තව කෙනෙක් වෙනුවෙන් තමන් පාවිච්චි වෙනවා කියනෙක හිතෙනවා නම් කිසිම කෙනෙක් එතනින් එහාට ඒ සම්බන්ධතාවයෙ ඉන්න අවශ්‍ය නැහැ"

"එතකොට ඒ සම්බන්ධතාවෙ ඉන්න දෙන්න වෙනම නීතිමය සම්බන්ධතා වල ඉන්නවා නම් ඒ් අනිත් කෙළවර වල ඉන්න මිනිස්සුන්ට අසාධාරණයක් වෙන්නෙ නැද්ද?'

" මෙහෙමයි ආදිත්‍යා.. අපට සම්ප්‍රදායට අනුව නීතියට අනුව කවුරු හරි කසාද බැඳලා ඉද්දි තව කෙනෙක් එක්ක සම්බන්ධයක් තියෙනවා නම් ඒක අනියම් සම්බන්ධතාවයක් විදියට වර්ග කරන්නත් පුලුවන්.ඒකට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වෙන්නත් පුලුවන්. මොකද මොනම හිතවත්කමකදී වුණත් විශ්වාසය කියන්නෙ රැකිය යුතු රකිනවා නම් පවතින දේකට"

මම ඒ දෙබස තරමක් සංකීර්ණව හිතුවා. ඇත්තටම ඒ වෙද්දි මම නීතිමය බැඳීමකින් නිදහස් වෙච්ච කෙනෙක්. මට තවදුරටත් විශ්වාසය පවත්වා ගන්න හෝ රවට්ටන්න කෙනෙකු මගේ ජීවිතය තුළ ඇත්තේ නෑ. 

" මේ කිසිම දෙයක් මම කියන්නේ මගේ වාසියට නෙමෙයි"

අමයුරු කිව්වේ හිනාවෙලා. මම ඒ හිනාව දිහා පුදුමයෙන් බැලුවා. ගෑනියෙක්ට හිතෙන විදියෙ හැඟීමක් අනාවරණය කළෝතින් ඇත්තටම ඒ හිනාව හරිම ආකර්ශනීයයීීී. තව වතාවක් හිනාවෙනවා නම් ඒතෙක් බලා ඉන්න ආස හිතෙන තරමටම. ඒ වාක්‍යය ඇතුළෙ තිබුණෙ අපි අතර වුුුුණත්ත් ඒහෙම සම්බන්ධයක් ඇතිවෙන්න පුලුවන් පසුබිමක ඉන්නවා. ඒත් මට ඔයාව පොළඹවා ගන්න උවමනාවක් නැහැ කියනවා වගේ දෙයක් කියලා නොහිතෙන්න තරමට මං පුංචි බබෙක් නම් නෙමෙයි. 

" ආදරේ කරද්දී පාවිච්චි වෙන්න කොහෙත්ම ඉඩක් නැද්ද?"

" මොකද නැත්තෙ?" 

අමයුරු හිනාවෙලා කිව්වේ. 

" මේ මොහොතෙ මං මේ ඔයා එක්ක කතා කර කර ඉන්නෙකත් එක විදියකින් බැළුවාම පාවිච්චි වීමක්. ඔයා ඉමෝශනලි ස්ාට්‍රාන්ග් වෙන්න මාව පාවිච්චි කරනවා.."

"මගෙ දෙවියනේ ඔයා එහෙම කතාවක් කියන්න හිතුවෙ වත් කොහොමද?"

" ඒක ඒ විදියට හිතන්න පුලුවන්නෙ. නෝමලි මං මගෙ විෂය කරුණු කාටහරි දෙනවා නම් ඒ වෙනුවෙන් මට ගෙවීමක් ලැබෙනවා. ඒත් මේ මොහොතේ මං ඔයා වෙනුවෙන් මේ වෙලාවයි දැනුමයි දෙකම දෙන්නෙ කිසිම අයකිරීමක් නැතුව.ඒකම පාවිච්චි වීමක් නෙමෙයිද?' 

අපි දෙන්නාම හිනාවුණා. එකම මොහොතක. මට පහුගිය කාලච්ඡේදය පුරාවටම පිරිමි යහලුවෙකු ඉදලා නැහැ.ඒකට මුලිකවම හේතුවුණේ පාසල් කාලයේ ඉදලා දන්නා අඳුනන පිරිමි මිතුරන් පවා දිමිත්‍රිගෙත් මගෙත් වෙන් වීමෙන් පසුව දක්වන්න උත්සාම කරපු හිතවත්කම වෙනස් වීම. ඒකෙ හැඩය පරිධිය හැම දෙයක්ම වෙනස් වෙලා ඔවුන් උත්සාහ කළේම මං කෙරෙහි අපමණ දයාවෙන් හමුවෙලා කතා කරන්න , නමුත් කොහේදිද? සංවෘත පරිසරයක් ඇතුළෙ. මේ සංවෘත පරිසරයෙ නිර්වචනය පුළුල් වැඩි නිසාම මම තීරණය කළා ඒ වගේ හිතවත්කම් වලින් පවා ඈත් වෙලා ඉන්න. කායික සංවරය වගේම මානසික සාමය පවත්වා ගැනීමත් මට එකසේ වැදගත් වු කාලයක් ඒ. 

" අපි ෆිල්ම් එකක් බලමු වෙලාවක" අමයුරු කල්පනාකාරීව කිව්වා. 

" මේ සෙනසුරාදා ඔයා මොකද කරන්නෙ?" ඒ අදහසට ම සමගාමීව ඊළඟ ප්‍රශ්නයත් නැඟූණා. මං කැමැත්තෙන්ම හිටිය ප්‍රශ්නයක් ඒක. මේ වෙද්දී මගේ හිත මේ සමාගමය සෑහෙන්න ප්‍රිය කරමින් හිටියෙ. 

" ඔයා ලංකාවට ආවට පස්සෙ ?"

" අපි ඊට කලින් යමු. පැය දෙක තුනක් මට ඔයා වෙනුවෙන් වෙන් කරගන්න බැරි තරම් මං බිසි මිනිහෙක් වෙලා නෑ තවම" 

එදාත් අමයුරු මාව පුරුදුකාරයෙක් වගේ මගේ නවාතැනේ ගේට්ටුව අයිනෙන්ම මාව බැස්සුවා. මං ඒකට කැමතිත් වුණා. මගේ හිතේ මේ ආරක්ෂාව ගැන ලෝභකමක්  වෙමින් තිබුණෙ. ඒත් එක්කම මෙතැන ප්‍රේමය රෝපණය විය යුතුමයි කියා අදහසකුත් මට නැති වුණා. 

" මේ සෙනසුරාදා අර ගමන යන්න පුලුවන් නම් මට ඒක කියලා තියන්න" 

අපි වෙන්වෙන අන්තිම තත්පරය පුරාම ගැබ්වෙලා තිබුණේ මොකක්ද මන්දා හඳුනාගන්න අපහසු හැඟීමක්. ඒ හැඟීම හින්දාම මම ඒ පසුපස දුවලා හති වැටෙන්න උත්සාහ ගත්තෙත් නෑ. 

මගේ පුංචි ලෝකයට පිවිසුණාට පස්සෙ මම මොහොතකට නිවී හැනහිල්ලේ කල්පනා කළේ කෝපි මග් එකකුත් පුරෝගෙන. මෙතෙක් කාලයක් කවුරුවත් කතා කරපු පලියට මේ වගේ ගමනක් නොගියා කියලා සෝලෝ ඩේට් යනවා කියලා තට්ට තනියම ඇවිදලා අතේ තියන සතේ වෙනකම් වියදම් කරලා ඔ්නෙ දේවලුයි එපා දේවලුයි ගත්ත අතීතය ඇතුළෙ හොයපු සතුටක් තිබුනෙත් නෑ. උපයා ගත්ත අමුතු ගෞරවයකුත් නෑ. ඩිවෝස්ඩ් කියන ලේබලය කොයි තරම් සමාජය පිනවීමේ කාරණාවක්ද කියනෙක දැනගෙන සිල් රෙදි පොරවා ගන්න මට උවමනාවක් තිබුණේත් නැහැ. 

" දැන් ඔය අඳින පළඳින විදිය එහෙම පීලිවෙලකට කරන්න. ඔයා තවදුරටත් තනිකඩ කෙල්ලෙක් නෙමෙයි. දික්කසාද වෙච්ච ගැනියක්. ඔයා දිහා පිරිමි බලන්නෙ ඔයාට පරිස්සම් කරගන්න දෙයක් නැති තවත් වෙන්න දෙයක් නැති ආරක්ෂාවක් නැති ගෑනියෙක් දිහා බලන විදියට. දැන් ඔයා අඳින පළඳින හැමදේම අනුව තමයි එයාලා ඔයාව මනින්නේ..ඒ නිසා කරදර වලට අත වනන විදියෙ ෆැශන් කරන්න යන්න එපා." මගේ පවුලේ වැඩිහිටි නැන්දා කෙනෙක් මට එහෙම කිව්වා. මම හිස වැනුව. මට ඇත්තටම ඔිනෙ වුණේ නැහැ සම්ප්‍රදායට අභියෝග කරන්න. 

සම්ප්‍රදායට සමාජය ඉස්සරහා අභියෝග කරලා මගේ ප්‍රතිරුපයට හානියක් කරගන්නවාද නැත්නම් වාසියක් කරගන්නවාද කියනෙකට වඩා පෞද්ගලිකව සතුටින් ඉන්න විදියක් හොයා ගන්නෙක මට ඇත්තටම වැදගත් වෙලා තිබුණෙ. ඒ නිසාමයි මං සමාජ මාධ්‍ය වල නිහඩව හිටියෙ. ඒකෙ ත‌ේරුම මගේ ජීවිතය නිශ්ශබ්ද වුවා කියනෙක නෙමෙයි. නමුත් මං දැක්කා වරින් වර මගේ පාසල් මිතුරියන් සරසවි මිතුරියත් අටවා ගත් වට්සැප් සමුහ වල මං ගැනත් නානාප්‍රකාර දේ කතා වෙනවා. දිමිත්‍රි වගේ කඩවසම් පිරිමියෙක් අතාරින්න තරම් ප්‍රභල හේතුවක් මට නැත්නම් ඒක මං සමලිංගිකයෙක් වෙන්න පුලුවන් වගේ මතයක් දක්වා ඔවුන් ඇදගෙන යනවාත් මට පෙනුණා. මේ සමුහ වල මගෙ ගෙවීමක් නැතිවම නොමිළේ ක්‍රියාත්මක වෙන සිසීටිවි කැමරා තිබුණා. බො‌ොහ් දෙනෙක් ඒ ගැන දැනගෙන හිටියේ නැහැ. මේ සියල්ල සලකා බලලා අවසානයට මං තීරණයක් ගත්තා මේ ඉරිදා මං වෙනුවෙන් යොදවන්න. අමයුරු එක්ක ඉරිදා දවස ගෙවන්න. 

මගේ පුනරුද කලාපය 09

 

ජීවිතේ එත්ත බැදිච්ච සමහර මතකයන් ඔඩෙල් එත.් එක්කත් බැඳිලා තියෙනවා. ඒ බැඳීම් තියෙන්නෙ මේ බිමත් එක්කද මේ නමත් එක්කද කියලා කියන්න මට පැහැදිලි නෑ. ටික වෙලාවක් ඉඳගෙන ඉද්දී අමයුරු තමන් ආ බව කී පණිවුඩයක් එවා තිබු බැවින් මම දොරටුවෙන් එහා පාරේ නවතා තිබුණු රියට නැංගා. අපි අතරෙ ඒ වෙද්දි යම්කිසි සමීප කමක් ඇතිවෙලා තිබුණු නිසාම මට මේ වාහනය ආගන්තුක බවක් දැනුණේ නැති තරම් වුණා. 

" ඉතින් මොකද වෙන්නෙ ආදිත්‍යා?"

මම හෙමින් හිස හරවා එහෙම ඇහු ඔහු දෙස බැලුවා. අමයුරු... ලා නිල් පාට අත්දිග කමිසයක් වැළමිට ළගට අත් නවා ඔහු ඇඳගෙන හිටියා. 

" ඉන්නවා ඉතින්"

" මාත් නෙක්ස්ට් වීක් එකේ මෙල්බර්න් ගිහින් එන්න ඔ්නා"

" හදිස්සියේ?"

" නැහැ... බබාලග‌ෙ අම්මගේ ග්‍රැජුවේශන් එකක් තියෙනවා. අපි දෙන්නා කතා කරගෙන තියෙනවා අපි ජිවිතේ කරන අචිව්මමන්ට් වලදී එකට ඉන්න ඔ්නෙ කියලා. මොකද බබාලා මේ හැමදේම දිහා කල්පනාවෙන් බලාගෙනනේ ඉන්නේ"

මම හිස සැලුවා. 

" ඔයාලා ඉතින් එකටනේ ඉන්නේ" මම ප්‍රශ්නාර්ථයක් අදහස් කරගෙන හිටියේ නෑහැ. ඒ් පවුලේ අය ඉතින් භුග‌ෝලිය වශයෙන් වෙන් වෙන්ව ජීවත් වුනාට එක්ව ජීවත් වෙන පවුලක් නේ කියන අදහසයි මට එතැනදී තිබුණේ. අමයුරු දෙවුර ගස්සලා මා දිහා යාන්තම් වගේ බැලුවා. 

" ඇත්තටම කිව්වොත් අපි එකට නෙමෙයි ඉන්නේ" ඔහු සෙමෙන් වගේම පරිස්සමෙන් කියා දැම්මා. මම කිසියම් කම්පනයකින් තිගැස්සුණා වගේයි. 

" ඒ කිව්වෙ"

" අපි ඩිවෝස් වෙලා නම් නෑ. ඒත් අපි දෙන්නා‌ සෙපරේට් වෙලා ඉන්නේ"

මම සුසුමක් හෙළුවා. මාත් දිමිත්‍රිත් එහෙම ජීවත් වෙච්ච කාලයක් තිබුණා. අපට එක්ව ජීවත්වි වෙහෙස දැනුණාම අපි වෙන්ව ජීවත්වෙන්න තීරණය කරගෙන තිබුණා. 

" එහෙම පහසුවක් දැනෙනවද ඉතින්?"

" ඒ කිව්වෙ?"

" ප්‍රෙ‌ොෆෙසට වෙනසක් දැනෙනවද ? දැන් වෙනම ඉන්න තිරණය කරාට පස්සෙ"

" අනේ මන්දා ආදිත්‍යා මට ඒක තාම හරියට තේරුම් ගන්න අමාරුයිත කොහොම වුණත් එයා‌ට ඔිනෙ මෙල්බර්න් වල ජීවත් වෙන්න. මට ඔිනෙ මෙහෙ ජීවත් වෙන්න...මේ සංස්කෘති වලට යි සමාජ ජීවිතයටයි අපි දෙන්නගෙ තියෙන කැමැත්ත වෙනස් වෙච්ච එකත් එක්ක අපේ ජීවිත ගොඩක් වෙනස් වුණා. මට හිතෙනවා අපි දෙයක් අත්දැකිමෙන් විඳ ගන්නකස් අපට ඒ දේට තියෙන කැමැත්ත හෝ අකමැත්ත ගැන හරිම තීරණයක් ගන්න බැහැ කියලා. මාත් මුලින් හිතුවා මට ඒ් ජීවිතේට කැමති වෙන්න පුලුවන් වෙයි කියලා. ඒ නිසා එයාට ඔිනෙ වෙච්ච ජිවිතේට යං කියලා තීරණයක් ගත්තා. ඒත් එහෙ ගියාට පස්සේ තමයි මට ඇත්තටම තේරෙන්න පටන් ගත්තේ මේක නෙමෙයි මට ඔිනෙ ජිවිතේ කියලා. එතනදී මං මං වෙනුවෙන් සෙල්ෆිෂ් තීරණයක් ගත්තා ආයෙ ලංකාවට එනවා කියලා"

" ඒක සෙල්ෆිශ් කියලා හිතෙන්නේ බබාලා නිසාද?"

"  ඔව්.. බබාලා කියන්නේ අපේ උවමනාවට මේ ලෝකෙට ආව කට්ටියක්නෙ" 

ඇත්තටම බබෙක් හිටියානම් දිමිත්‍රිටයි මටයි වුණත් මේ විදියෙ තීරණයක් ගන්න එක කොයි තරම් සංකිර්ණ වෙන්න තිබුණාද කියලා මට නැවත හිතලා බලන්න අවස්ථාවක් ආවා. මොනවා වුණත් දැන් සිද්ධ‌ වෙන්න තිබුණ හැමදේම සිද්ධ වෙලා අහවර නිසා ආපහු ඒ වගේ තේරුමක් නැති හිතන්නේ ඇයි කියලා මගේ තාර්කික සිතුවිලි ක්ෂනිකව මගෙන් ඇහුවා. 

" ඔයාට ඔයාව නැති වුණේ කවදා ඉදන්ද ආදිත්‍යා?" අමයුරු ඇහුවෙ එක පාරටම. මුලින්ම මම ඒ ප්‍රශ්නය තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරමින් බලං හිටියා. මට මාව නැති වෙලා කියලා අමයුරු මැන ගත්තෙ කොහොමද? මං වත් මට මාව නැති වෙලා කියලා මෙතෙක් කල් දැනගෙන හිටියාද? ඇත්තටම මට මාව නැති වෙලාද? 

" මට මාව නැති වෙලා නෑ ප්‍රොෆෙස.. මං ටිකක් මාව අතැරලා බලං ඉන්න කාලයක් මේ"

" හරි... ඒක තමයි මට පේන්නේ ඔයාගෙන් ඔයාව ඈත් වෙලා වගේ"

" එහෙම කාලයක් නම් තමයි මේ ගෙවෙන්නේ"

" ඒ්ක මොකක් නිසා සිද්ධ වුනත් වැඩිකාලයක් තමන්ව තමන්ගෙන් අත් ඇරලා තියා ගන්න එපා. අහේතුකව වෙන කෙනෙක් අතට ඔයාගෙ ඔයාව ගියොත් ආයෙ ඔයාට ඔයාව හොයා ගන්න බැරුව ඔයාව අතරමං වෙන්න පුලුවන්"

" මේ වයසෙදිත් මට එහෙම වෙන්න පුලුවන්ද?"

" කොයි වයසකදිත් සිද්ධ වෙන්න පුලුවන් ඒක"

මම ඇහිපියකට කැමති තාලෙන් නටන්නට ඉඩ දුන්නා අහකට හැරිලා. අමයුරු ජීවිතේට එක්කහු කරන මේ පුංචි පුංචි වාක්‍ය ඇතුළේ මට හිතන්න අපමණක් දේ තිබුණා. 

" ඔයා ජොබ් එක ගැන සතුටුයිද?"

" ඒක ඇහුවෙ අපේ ආයතනෙයි සේවකයින්ගෙයි කොහොමද කියලා මැන ගන්නද?

අමයුරු හිනා වුණා. ඒක ලස්සන හිනාවක්. මටම තේරුම් ගියා ඒ මං  ඇහුවෙ මෝඩ ප්‍රශ්නයක් කීයලා. 

" ඒක ඒ වගේ ප්‍රශ්නයකින් අහල දැනගත්තයි කියලා මට ඇති වෑඩේ මොකක්ද?මං ඉන්නෙ රිසර්ච් ෆෙලා විදියට විතරයි. ඩිරෙක්ට විදියට නෙමෙයි." 

" එතකොට ඒ ප්‍රශ්නෙ සම්පූර්ණ තේරුම මං සතුටින් ජීවත් වනෙවද කියන එකද?"

" මං දන්නවා මිනිහෙක්ට ඒක හරි අමාරු ප්‍රශ්නයක් කියලා"

" සතුට  කියනෙක හරිම සාපේක්ෂයි.. ප්‍රොෆෙස"

අමයුරු හිනාවුණා. 

" සතුට තියෙන්නෙ තමන් ඇතුළෙනෙ නේද ආදිත්‍යා. අපි පිටස්තර පද්ධති වලින් අනවශ්‍ය දේවල් පුරෝගෙන ඒ සතුට නැති කරගන්නෙ නැත්නම්"

වෙලාවකට මට අමයුරු කියන දේවල් අධි ප්‍රායෝගිකයි වගෙත් දැනෙනවා. ඒත් මොන දේ සිද්ධ වුණත් ආදිත්‍යා, තමන්ය මේ මොහොත වෙද්දී පුංචි සංවාදයක් ගොඩ නඟා ගන්න තරම් සුදුසුකම් තියෙන මනුස්සයෙක් ඉන්නවා කතා බහ කරන්න.  

" ඔයා සතුටින්ද ඉන්නෙ එතකොට?"

" ඔව්"

" චුට්ටක්වත් හිතන්නෙ නැතුව ඔයා ඒ ප්‍රශ්නෙට ක්වික් උත්තරයක් දුන්නෙ කවුරු හරි ඒ ප්‍රශ්නෙ ඇහුවොත් ඒකට උත්තර දෙන්නෝන විදිය ඔයා කලින් ට්ර‌ේන් වෙලා ඉන්න හින්දද?" 

" මං ජිවිතේ ලොකුවට ට්රේන් කරන්නෙ නෑ ආදිත්‍යා. මං එන විදියට අවංකව උත්තර දෙන මිනිහෙක්"

මම මොහොතකට කල්පනා කරන්න යම් කාලයක් ගන්න ඇති. අමයුරු රිය ධාවනය කරවන ගමන් මං දිහා උවමනාවෙන් බලමින් ඉන්නවාත් මම දැක්කා. 

" අපි මොනා හරි කාලා යනවද?"

අමයුරු අහන්න ඇත්තේ, මං මගේය කියන කුඩා ලෝකය ඇතුළට පිවිසුණාට පස්සේ මළාට ඒකෙන් එලියට එන ජාතියෙ එකෙක් නොවෙන නිසාම වෙන්න ඇති. 

" වේලාසන වැඩියි වගේ කියලා හිතෙනවා එලියෙන් කන්න"

මං කිව්වාම අමයුරු ඇත්තටම හයියෙන්ම හිනාවුණා. මං කිව්ව වාක්‍ය අස්සෙන්න වෑහෙන යටි අරුතක් තනියම මතු කරගෙන එයා තනියම හිනාවුණ එක ගැන මම නෝක්කඩු බැල්මක් බැලුවා. 

" මිනිස්සු අතරෙ ගොඩ නැඟෙන සම්බන්ධතා වලට ලස්සන අනන්‍යතා තියෙනවා ආදිත්‍යා. ඒවා අවුල් කරගන්නෙ නැතුව ජීවත් වෙනකෙ මිනිස්සුන්ගෙම අතේ තමයි තියෙන්නෙ. ගොඩක් වෙලාවට ඒවයෙ ලස්සන පවතින්නේ ඒවා නිදහදේ තියෙන තරමටම තමයි. ඒ අනන්‍යතා වලට බලෙන් හැඳින්වීම් දෙන්න යන්න නරකයි. මොකද ඒවා ඇතිවෙද්දීම ඒවාට අනන්‍යතා පිහිටනවා. අපි අහලා තියෙනවා මිනිස්සු කියනවා ඒවා නමක් නැති කතා කියලා. නමක් නැතුව කතා හැදෙන්නෙ නෑ, හැම කතාවකටම නමක් තියෙනවා. ඒ නම වෙනස් කරන්න යාම හරි රාමුවකට ඇතුළත් කිරීම හරි තමයි අමාරු. ඒවට ඔහේ පවතින්න දෙන්නෝන"

" මගෙත් දිමිත්‍රිගෙත් සම්බන්ධතාවට අන්තිමට ඉතිරි වෙලා තිබුණු අනන්‍යතාව කසාදය කියන නම විතරයි"

 " ඇත්තටම ඔයා ඔයාට නැතිවුණෙ දිමිත්‍රිගෙයි ඔයාගෙයි කසාදෙ පටන් ගත්ත තැනදිද? නැත්නම් ඉවර වුණ තැනදිද?" අමයුරු එහෙම අහද්දි අපි දෙන්නා හිටියෙ අජ අන්ධකාර අවන්හලක රවුම් හැඩැති මේසයක එක ලග අසුන් වල ඉඳගෙන මෙනු පතක් කියවමින්. 

" දෙවෙනි වතාවටත්ට ඒකම අහන්නෙ ඇත්තටම මාව නැතිවෙලා වගේද ඔයාට පේන්නෙ?"

අමයුරු මෙනු පතින් ඇස් අහකට අරන් මගේ ඇස් මතින් තියාගත්තා. 

මෙනු පතින් ඇස් අරන් තියාගෙන මා මතින් 

කියන්නට කතාවක් හිතනවද ඔබ හිතින්මටත් මා නැති වුණැයි ඔබට පවසමි ඉතින් වැළදගෙන දරාගනු මැනවි මා ඔය නෙතින්.

 ඒක මගෙ හිත ඉක්මණින් ලිව්ව කවියක්. මං කොහොමටත් මෙතැනදී හිතනවා ඉක්මන් වැඩී. අමයුරු තනියම ඉන්න කෙනෙක් බව ඇත්ත. ඒත් අමයුරුට ලෝකයක් තියෙනවා. ඒකෙ තේරුම මොකක්ද? ආදිත්‍යාට ලෝකයක් නෑ කියනෙකද? මං ඒ ගොඩනඟා ගත්ත ලෝකය අත් ඇරලා දාලා ආපු එක වරදක්ද? 

" මිනිහෙක්ට වුණත් ගෑනියෙක්ට වුණත් තමන්ට තමන් නැතිවෙනවා කියන්නෙ ධාරාණිපාත අපරාධයක් ආදිත්‍යා..ඒ අපරාදෙ ඔයාට වෙන්න ඔ්නෙ නැහැ කියලා හිතෙනවා මට" 

අමයුරු ඉස්සරහා මං මගේ උරහිස මත තියෙන බර ටිකක් හොලවන්න පුරුදු වෙලා හිටියා. ජීවිතේ ලේසි නෑ. අම්මගෙයි තාත්තාගෙයි බෙහෙත් වලට මාසෙකට වතාවක් ගෙවිය යුතු බිල් බෝඩින් පීස් කෑමබීම ලංකාව කියන්නෙ ජීවන වියදම අධික රටක්. 

" ඔයා කොහෙ හරි රටකට යන්න බලන්න" අමයුරු කිව්වේ ඇණවුම අවසාන කරලා වේටර් අපි ගාවින් ගියාටත් පස්සෙ. ඒත් මට ඇත්තටම මේ රටින් යන්න ඔ්නෙද?

" මට දිමිත්‍රි ගැන තියෙන්නෙ හරි වෙනස් මතක බව ඇත්ත. ඒත් ඔයා දන්නවද? මට තාම බැරිවුණා අපි දෙන්න එක්ක බැඳිච්ච අතීත මතක ගොන්න ඩිලීට් කරලා හිත නිදහස් කරගන්න. ඒ කාලෙ කියන්නෙ මං දැන් මතක් කරන්නවත් කැමති කාලයක් නෙමෙයි.."

" දිමිත්‍රියි ඔයායි ආදරෙන් හිටිය වෙලාවල් තිබුණානෙ?" අමයුරු ඇහැව්වෙ සැකෙන්. ඇස් යටින් බලාගෙන. 

" ඔව්. එයා ආදරණීයව නොහිටියා නෙමෙයි.ඒ වුණාට ඔ්නම ආදරණීය වෙලාවක් ක්ෂණයකින් විනාස කිරීමේ අතිවිශේෂ හැකියාවකුත් එයාට තිබුණා. එයා දැනගෙන හිටියා මාව හරිම සියුම් විදියට රිද්දන්න.." 

" හිත හදාගෙන නොරිදී ඉන්න ට්‍රයි කළේම නැද්ද?"

" මං තරම් ඒක කරපු වෙන කෙනෙක් ඉන්න ඇති කියලා ඔයා හිතනවද? මං එයාගෙ විදිය ඒක කියලා උත්සාහ කළා. මේ ලෝකෙ හොඳ මිනිස්සු වගේම නරක මිනිස්සුත් ඉන්නවා කියලා හිත හදාගෙනත් හිටියා. අන්තිමට මං හිතුවා.මං ඉක්මණින් මැරෙනවා නම් හොඳයි කියලා. මේ පීඩනය එතනින් ඉවර වෙනවා නේද කියලා. මොකද මං කරන හැම දේකදිම මම බැනුම් ඇහුවා. ඒක හයියෙන් හුස්ම ගත්තත්, ඇවිදිද්දි ඔ්නැවට වඩා සද්දයක් ආවත් උදේ නැගිටලා උයද්දි වලදක් සද්ද වුණත් ඉස්සරහ දොර අරිද්දි සද්දයක් ආවත් වගේ ඔ්නම දේකදි මං බැනුම් අහන්න නියමිත වෙලා හිටියා වගේ දෙයක්. ඒකත් මුලින් මුලින් නිකම් කෑගැහිල්ලක් වෙච්ච පස්සෙ තිත්ත කුශුහරුප මල්ලකින් දමලා ගහන තත්වෙට විකාශනය වෙච්ච තත්වයක්" 

අමයුරු සුසුමක් හෙළුවා. 

" ඇත්තටම සමහර අසත්පුරුෂ මිනිස්සු එක්ක ජීවත් වෙනවා කියන්නේම පෙර පවක් ගෙවීමක් තමයි. ඒත් අපි හැම වෙලාවෙම තේරුම් ගන්නෝන අපි දඩුවම් විඳින්නෙ මේ ආත්මෙ අපි කරපු දේවලට විතරක් නෙමෙයි කියන එක" 

" ඒම හිත හදාගෙන ඉවසගෙන ඉන්න කාලෙ තමයි, මට දැනගන්න හම්බ වුණෙ එයා වෙන කෙල්ලෙක්ට ළංවෙලා කියලා. මුලින් මුලින් රහසින් කොඳුරලා ගත්ත ටෙලිෆෝන් කෝල්ස් ටික ටික එලිපිට ගන්න ඒවා බවට පත් වුණා. පස්සෙ එයා බැල්කනි එකේ අපේ බෙඩ් රුම් එකේ තැනින් තැන ඉඳගෙන එක දිගට පැය දෙක තුන කතා කරන ඒවා බවට පරිවර්තතන වුණා. සමහර කෝල් දිග වැඩි වුණාම මං එයාට කෝපි එකක් හදලා ගිහින් දෙනවා.. සිප් කර කර ඔහේ කතා කර කර ඉන්නවා"

" මට අහන්න බෑ දුක හිතුණේ නැද්ද කියලා"

" දුක කියනෙ එකට හිත හිරිවැටිලා  තියන නිසා දැන් ඒ ගැන ලොකු අවුලක් දැනෙන්නේ නැහැ.. ඒත් එයා මට අරයව කසාද බඳින්න ඔ්නෙ කියලා ඩිවෝස් එක ගමුද ඇහුවාම නම් මට ගොඩක්ම දුක හිතුණා. ඒ ප්‍රපෝසල් එක කරලා එයා වවුනියා ගියා වැඩකට දවස් තුනකට. මං ඒ දවස් තුනම දවල් දවසෙ සාමාන්‍ය විදියට වැඩට ආවා වැඩ කළා හිනාවෙලා කතා කරලා හිටියා. හැබැයි ගෙදරට ගියාට පස්සෙ අඳුරු ගුහාවක තනිවුණා වගේ දැනුණා. අපි දෙන්නා වෙන් වෙන් විදියට හරි ජීවිතේ බෙදා ගත්ත තැන එතන. මොන දේ කවුරු එක්ක හිටියත් හවසට අපි ගෙදර ආවා. අපි අතරට සම්පුර්ණයෙන්ම තුන්වැනියෙක් ඇවිත් කියලා දැනුණු හින්දා ද මන්දා මං එහෙම පිටිම්ම කඩාගෙන වැටුණා. මං ගෙදර ලයිට් එකක් වත් නොදා කළුවරේම අඩ අඩා හිටියා"

අමයුරු ඇහිබැම ඔසවලා අහක බලා ගත්තා.

" ඒ කියන්නෙ ඔයා දිමිත්‍රිට සෑහෙන්න ආදරෙන් නේ ඉඳලා තියෙන්නෙ ළමයෝ"

මම ඒ වාක්‍යය එක්ක මුරපදයකින් ක්‍රියාත්මක වුණ පරිගණකයක් වගේ මා ඇතුළට දත්ත ගලා එන්න ඉඩ අවකාශ හදා දුන්නා. මං ඇත්තටම ආදරය කරලාද දිමිත්‍රිට. ඒක ආදරයද නැත්නම් ඒක ආකර්ශණයද ? ආකර්ශණය කාලය ගෙවෙද්දී ක්ෂය වෙනවා. ඒත් කාලය ගෙවෙද්දී ක්ෂය නොවුණු මාවත් දිමිත්‍රිවත් වෙන්වෙන්න පවා අකමැති කර බැඳලා තිබුණේ ඇබ්බැහිය කියලා මට ප්‍රත්‍යක්ෂ වෙන්න පටන් ගත්තා. 

" මං හිතන්නේ මං දිමිත්‍රිට ඇබ්බැහි වුණා. ප්‍රොෆෙස.." 

ඒ හැන්දෑවේ වැඩියෙන්ම අහපු සින්දුව