OLIVE 11

 

OLIVE 11
වට්ටෝරු අංක 66

ග්‍ර⁣ේස් විජේබණ්ඩාර ගේ සේප්පුව ඇර බලන්න ට සවුමි ට තිබු.ණු උවමනා ව තේරුම් ගත් පවන් සිය දෙමව්පියන් සහ සහෙ⁣ේදරිය විදේශගතව සිටින මේ දවස් ඊට හොඳටම හොඳ බව තේරුම් ගෙන සිටියේය. එබැවින් ඔහු ඒ රාත්‍රියේ ඒ ගැන යෝජනාව සවුමිට ඉදිරිපත් කළේය.

“ මං අප්පච්චිගෙන් ග්‍රේස් මම්මාගෙ කාමරේ යතුර තියෙන තැනයි සේෆ් එකේ ⁣කෝඩ් එකයි දැනගත්තා. අද රැට ඒක බලමුද?”
සවුමි මුලින්ම පුදුමයට පත්වුවාය. එය හරියටම වටහා ගන්නට මඳ වෙලාවක් ගත්තාය. ග්‍රේස් මම්මාගේ මරණයෙන් පසු මේ කාමරයට කිහිප වතාවක් ගොස් ඇතත් ඉන්පසුව ඒ කාමරය විවෘත වුයේ සතියකට වතාවක් කෙරෙන අස්පස් කිරීම් සඳහා පමණ කි. සවුමිට මෙලොව සිටියායැයි සැලකෙන එකම නෑයා වු ඇය පිලිබඳ ඇති වියෝදුක හේතුවෙන් ඇයට වත් එහි යන්නට ගැවසෙන්නට හිත දුන්නේ නැත.

සවුමි පවන් ගේ අතින් අල්ලා ගත්තේ තමන් කැමති ම දෙයක් අරගෙන දෙන වැඩිහිටියෙකුගේ අතක එල්ලෙන සිගිත්තියක මෙන් ඇය හැසිරෙද්දී පවන් ඇය දෙස බලා සිටියේ ලෝබ හිතිනි.
“යං” ඔහු හිස් ගස්සා කීවේය. ග⁣්‍රේස් විජේබණ්ඩාර විසුය⁣ේ පහත මාලයේ ය. ඇගේ වියපත් බව නිසා උඩුමහල්වල සැරිසැරීමට අසීරු බැවින් ඇය පහත මාලයේ සුවපහසු කාමරය ක ජීවත් වුණාය. ඇය අසනීප වී සිටි කාලයේ පෞද්ගලිකව ාහදියකගේ සහය ලබා ගත් නමුත් ඒ කාමරය⁣ේ තියා ඇති කුඩා අඅඳකය සවුමි නිදා ගත්තේ. ඇය ග්‍රේස්ට නින්ද යනතුරු ඒ අතින් අල්ලා ගෙන කාලය ගතකළාය.

පවන් මිගාර , ඔහුගේ අප්පච්චි කී ලකුණු අනුව ග්‍රේස් ගේ කාමරයේ යතුර තියා ඇති තැනින් එය සොයාගෙන සේප්පුවේ කේතය ද අසාගෙන ආවේය. මේ පිලිබඳ අම්මාට නම් දැනගන්නට දෙන්නට එපා යැයි ඔහු පවන්ට කියා තිබිණ. කෞශල්‍යා සිතන්නේ එතුල ග්‍රේස් මම්මාගේ රත්‍රන් පොදියක් තියා ඇතැයි කියාය. ඒවායේ අයිතිය සවුමි වැනි කොහේවත් සිට ආ කෙල්ලකට හිමි වෙතැයි බියක් ඇයට ඇත.

ඔවුන් දෙදෙනා කාමරයට ඇතුළු වුයේ කිසිවෙකුට නොකියාමය. මේ රැයෙහි පැරඩයිස් හි රැදෙන්නේ සේවකයින් පමණ කි. ඔවුන් දවසේ මෙහෙවර ලහි ලහියේ අවසන් කරනුයේ ජීවිතයේ තාවකාලික ද්ව්‍යමය විවේකය ලබාගනු පිණිසය.

කාමරය දින කිහිපයක් තුල විවෘත කර නැත. සම්පූර්ණයෙන් හොදින් පිරිසිදු කර නැත. දුහුවිලි කාමර කොණ් වල තට්ටුව ක ලෙස ස්ථාපිත ව ඇත්තේ එය එහි අනිවාර්ය අංගයක් ලෙස සලකා මෙන්ය. කාමරයේ ජනේල තිර තුලින් මෘදු කෘතිම ආලෝකය එතුලට ගලා ආවේය.එය ඔහේ තැන් තැන් වල මලානිකව වැතිර සිටියේ කාමරයේ ඇති ඉපැරැණි මතකයන් තවදුරටත් අනුන්ගේ කරදරයකින් තොරව පැවතිය යුතු බව කියා පාමින් ය.

පවන් පසුපසින් සවුමි ආවේ ප්‍රවේශමිනි. හැම පියවරක් ම එහි නියමිත ශබ්ද පරාසයය පවා වැඩි ශබ්දයන් නගමින් තිබිණි. පවන් ඇය ඇතුළු වු පසු කාමරයේ දොර වසා තැබුවේ ය. දැන් ඒ දෙදෙනා පමණක්ය.

“ ඔයාට හොදටම විශ්වාස ද අපි මේක කරන්න ඕන කියලා”
“ මම්මා එක බලාපොරොත්තු වෙනවා ඇති”
ඇත්තටම සවුමි ව්ශ්වාස කලා නම් විශ්වාස කල එකම දෙය එයයි.
බිත්තියේ එල්ලා තිබුණු අප්‍රිකානු රැජිණකගෙ මුහුණ සහිත පැරණි තෙල් සිතුවම පසුපස බිත්තියේ සේප්පුව ක්‍රමානුකූලව ස්ථාපිත කර තිබිණි . එය නාට්‍යානුසාරව කිසිවෙකුට සොයා ගන්නට නොහැකි පරිද්දෙන් සගවන්නට උත්සාහ කර තිබුණේ නැත.
පවන් චිත්‍ර රාමුව පරිස්සමෙන් බිත්තියෙන් ගළවා ඉවත් කරන ලදී. එහි දී බිත්තියේ යකඩ දොරක් දැකිය හැකිවිය.
“මුලු කාලෙ පුරාම ඒක එහෙමම තිබිලා නේද?”
සවුමි ද පරිස්සමෙන් බලා සිටියාය. එහි පළමු දොර විවර වුණ⁣ේ යතුර මගිනි. ඉන්පසු කැරකෙන රෝද යතුරකින් අංක හයකින් යුක්ත කේතය කැරකුවේ පවන් ය. අගුල සෙමෙන් ඇරිණි. දෙදෙනාගේම හිත්වල කුතුහලයත් විශ්මයත් කැරළි ගසමින් තිබිණි.
පවන් සවුමිට ඉඩ දෙමි්න් පසුපසට වුවේය. සේප්පුව තුල සෑම දෙයක්ම බොහෝම පිළිවෙලට සැලකිල්ලෙන් තැන්පත් කර ඇති ආකාරය දැකිය හැකි විය. එක පිට එක තියා ඇති සටහන් පොත් කිහිපයකි. ඒවා පැරණි තාලේ කවර සහිත ඒවාය. ග්‍රේස් විජේබණ්ඩාර පිලිබඳ ඉතිහාසයේදී ඇය ආහාර විද්‍යාව සම්බන්ධ උපාධිධාරිණියක් බවත් ඇගේ උපාධිය සම්පුර්ණ කිරීමට ඇය විදේශගතවී සිටිබවත් පවන් දැන සිටියේය. නමුත්, ඇය ඒ ගැන කවදාවත් කතා කළ බවක් මතකයේ නැත. ග්‍රේස් මම්මා මුලු ජීවිත කාලයම ජීවත් වුයේ කිසියම් දරුණු වෙන්වීමක වේදනාවක් සිත පත්ලෙහිම දරා ගනිමින්ය. සවුමි පළමුවරට පෙනෙන්නට තිබුණු සටහන් පොත අත‌ට ගත්තේය.
පොතෙහි පිළිවෙලට අංක සහිතව කෑම වට්ටෝරු සඳහන් කර තිබිණි. ඒවා ඇය මේවන විටත් දැන සිටි සමහර සාමාන්‍ය කෑම වට්ටෝරු බව දැකිය හැකි වු අතර ඇයගේ තරුණ කාලයේදී ඇය කෑම සැදිම ගැන සෑහෙන උනන්දුවකින් ජීවත්වී ඇති ආකාරය දැකිය හැකි විය.
“ ඔක්කෝම තියෙන්නෙ රෙසිපිස් නේද?”
“ හ්ම්ම්..ඒ වගේ තමයි”
“ ඒත් මේ සමහර ඒවා සිම්බල්ස් වලින් කියලා තියෙනවා. ඒ රෙසිපිස් සම්පුර්ණ නෑ මං හිතන්නේ”
සවුමි වැඩි විශේෂ හැඟීමකින් තොරව පොත නිකමට මෙන් පෙරළු අතර එක් වරම ආපස්ස‌ට පෙරළන්නටද වුවාය. පවන් ඒ ගැන විමසිල්ලෙන් පසුවුණේත් ඇය එක් පිටුවක් ළග ඇගිලි නතර කළේත් ඒ මොහොතේය. 66 වැනි අංකය… Recipe No: 66
එය එක් පිටුවක පැහැදිලිව ලියා තිබිණි. ඊට යටින් ලියා තිබුණේ, Olive Brew කියාය. කහ ගැසුණු කඩදාසි පිටුව මත කලු පැහැ තීන්ත පෑනකින් එය ලියා තිබු බව පෙනිණි. ඒ දුටු වහා පවන් කෙටි හුස්මක් උඩට ඇද්දේය. සවුමි හැටහය ලියා තිබුණු අකුරු මත සිය ඇඟීල්ල තියාගෙන පවන් ගේ මුහුණ බැලුවේය. කැෆේ එකට 66ත් ලෙස නම තැබිසට තීඑරණය ගෙන ආවේ පවන් යැයි ඇය සිතා සිටි බව ඇත්තකි. එහෙත් මේ සටහන් පොතහෙි සටහන ඒ අදහස වෙනස් කරනවාද?
පවන්ට සිහිවුණේ අප්පච්චී කී කතාවය. ‍සාකච්ඡා කාමරයේ ඔහුත් අප්පච්චීත් තනිව සිටියදී උපැසු යුවළ මතින් ඇස් තියා කී විදියද ඔහුට මතකයට නැගේ.
“ කැෆේ එකක් ඔ්පන් කරනවා නම් ඒ්ක අනිවාර්යේන්ම 66ත් කියලා නම දාන්නෝන”
“ ඇයි අප්පච්චි”
“ ඒක ග්‍රේස් මම්මා ආස කරපු දෙයක්.. අපි මේක සවුමි ට බලා ගන්න දෙන දේ නේ …”
ග්‍රේස් මම්මා මේ ඉලක්කම් දෙකට මේ තරම් කැමති වෙන්නට හේතුව මේ ඇගේ සටහන් පොතට සම්බන්ධ දේද? දෙදෙනා මුහුණට මුහුණ බලා ගත්හ.
“ අපේ අප්පච්චි තමයි මට කිව්වේ සික්ස්ටි සික්ස්ත් කියලා කැෆේ එක නම් කරන්න ඔ්නෙ කියලා කිව්වේ” පවන් ඉන්පසු සව්මි දෙස බලා කීවාය. “ ග්‍රේස් මම්මා ආස දෙයක් කියලත් කිව්වා” සවුමි මොහොතක් පවන් ගේ මුහුණ බලා උන්නාය. “ ඒ කියන්නේ මේ කැෆේ එක ගැන අපට කලින් ග්‍රේස් මම්මා දැනගෙන ඉඳලා තියෙනවා”
“ අඩු ගාණේ එයා ප්ලැන් කරගෙන ඉන්න ඇති”
පවන් සවුමි ගේ ඇස් වල නොපැටලී ඉන්නට මේ තත්පරයේත් උත්සාහ කරන්නේය. නමුත් ඊට හේතුව ඇය අසන ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු දෙන්න බැරිකමම නොවන්නේය. මේ ලිහෙන කිසිවක් සරල නැත. පවන් වත් මේ කිසිවක අගක් මුලක් නොදනී. නමුත් පවන් ට හිතෙන්නේ බොහෝ කාලයකට ඉමත සැලසුම් කරළ කිසිවක් විජේබණ්ඩාරවරු අතින් දැන් සිද්ධ වෙනවාය කියාය.. කෙසේ වුවත් මේ දිග හැරෙන්නේ යම් අතීත නටබුන් උද්‍යානයක තිබු කතාවකි.
ඔවුන් දෙදෙනා මොහොතකට එකිනෙකා දෙස බලා ගත්හ. දෙදෙනාගේම අදහස් සමතුලිතව එක් තැනකට කේන්ද්‍රගත වුවා වගේ හැඟීමකින් දෙදෙනාගේම ඇස් දිදුලන්නට පටන් ගත්තේ එක් අසිරිමත් තත්පරයකය. දෙදෙනාම නැවත වතාවක් සටහන් පොත දෙස බලා සිටියෝය.
“ ඒ මේ රෙසිපි එකද?” සවුමි ඇසුවේ නැවත වතාවක් සටහන් පොත දෙස බලා ගෙනමය. පවන් හිස වැනුවේය.
සවුමි, පවන් දෙස බැලුවේ බැරෑරුම්වය. ඇය මේ කෝපි බඳුන සකස් කිරීමේ සිහිනය ඒ මොහොතේද විඳිමින් සිටියාය. 66. Olive Brew. මේ සියල්ල කාගේ හෝ සැලැස්මක් වැනිය. අනික් අතට එය පටන් ගැනීමක්ම නොව… නැවැත්වු තැනක සිට නැවත ඉදිරියට කරගෙන යාමක් මෙන්ය.
පවන් ඇය දෙස බැලුවේ තීරණාත්මක බැල්මකි.
“ ඔයා හිතන්නේ මං හිතන දේමද ?”
“ අපි අපේ සිග්නේචර් කොෆි රෙසිපි එක හොයා ගත්තා ! එහෙම නේද?” පවන් සවුමි දෙස බලා හිස වැනුවා පමණක් නොවේ. කිසි ඇහිල්ලකින් බැලිල්ලකින් තොරව ඇගේ ඉණ වටා දෙඅත යවා ඇය ඔසවා ගෙන පුලුන් රොදක් වාගේ වටයක් කරකවා බිමින් තිව්වේය. කිසිම කිසි දවසක පිරිමි ප්‍රාණියෙකු ගෙන් මෙවැනි හුරතලයක් විඳි නැති යුවතිය පවන් දෙස බැලුවේ විමතියෙන් මෙන්ම සඟවා ගත් කේන්තියකිනි.
“සොරි…” පවන් සිනාවකින් සොරි කීවේය. ඒ වෙලාවේ ඒ සටහන් පොත ඇතුලේ තිබී දික් අතට නැමු කඩදාසියක් ලිස්සා බිමට වැටුණේය. සවුමි බිමට නැවී එය අතට ගෙන දිගහරිද්දී පවන් තව දුරටත් පොත ඇතුළ පිරික්සමින් සිටියේය.
ඇය එය කියවන්නට පටන් ගනිද්දී ඇගේ නළල මුලින්ම රැළි වෙන්නට පටන් ගත් අතර මුහුණ වෙනස් වෙන්නට විය. පවන් සවුමි ගේ වෙනස දුටුවේ තරමක් පමාවීය. ඔහු වහා ඇගේ අතේවු කඩදාසිය සියතට ගත්තේය. ඔහුගේ ඇස් කඩදාසිය දිගේ කලබලයෙන් එහෙමෙහේ ගියේය. සියල්ල ම හිතට ඇතුල් කරගත්තේ නැති නමුත් …child transferred……legal guardianship… වැනි වචන ඔවුන් දෙදෙනාගේම ඇසින් ඇතුල්වී හිතේ තැන්පත් වු වචන බවට පත් විය.
සවුමි ගේ මුහුණ විඩාබර තිබුණේ ක්ෂණයකිනි. ඒ සවුමි සම්බන්ද ලියකියවිලි බව දෙදෙනාටම නොරහසක් නොවේය. පවන් සවුමිගේ අතින් අල්ලා ගත්තේය. මේ වතාවේ ඒ අතින් අල්ලා ගැනීම ගැන සව්මිට වෙනසක් දැනී තිබුණේ නැත. ඒ ලියුම කුමක් වුවත් එය අඩමාණයට ලිවු එකක් පමණකි. ඒ නියම පිටපත අදාල නීතිමය කටයුතු සඳහා ඉදිරිපත් වන්නට ඇත. ඒ සවුමිව නීතිමය වශයෙන් ග්‍රේස් විජේබණ්ඩාර වෙත පවරා දුන් ලේඛණ සකස් කිරිමේ ඩ්‍රාෆ්ට් එකක් වන්නට ඇත. නමුත් එහි තිබු නම් දෙකක් සවුමිගේ හිත අවුල් කළේය.
“ අපි දැන් යමු..” පවන් සවුමිට කීවේ ඇයට තමන්ගේ උත්පත්තිය පිලිබඳ යම් සංකාවක් වේ නම් එය තවදුරටත් වදයක් නොවී පැවතිය යුතු නිසාය. සවුමි වේදනාවෙන් මෙන් පවන් දෙස බලා උන්නත්. ඇය පවන්‌ට විරුද්ධ නොවුණාය. ඇගේ තනිහිතේ වේදනාව කොයිතරම් ගැඹුරු වුණත් ඇය පවන් සමග ආපහු ආවේ සේප්පුවේ යතුරු පවන් අතට ගැනීම ගැන විරුද්ධත්වයක් නැතිවය.
“ එතැන හැංගිලා තියෙන්නේ කෑම වට්ටෝරු පොත් විතරක් නෙමෙයි. නේද පවන්” ඇය කීවේ බිඳුණු හඩකිනි. පවන් යුවතියගේ අතින් අල්ලා ගත්තේය. තමන් මේ කිසිතැනකට අයිති නැති බව ඇය දැන සීටි සත්‍යයකි. ඒත් මේ ඊටද වඩා සංකීර්ණ තත්වයකි.
“ පවන්, ඔයා දන්නවද? ඒ ලියුමෙ තියෙන්නේ මගේ බර්ත් සටිෆිකෙට් එකේ නම තියන අම්මගේ නම නෙමෙයි”
“ මොකක්?” පවන් නෙත් ලොකු කර බැලුවේය. ඇය මෙහෙම කැළඹී තිබුණේ කිසිම ස්ථාවරත්වයක් නැති තමන්ගේ උත්පත්ති කතාව ගැනය.
“ ඔයා දන්නවද, මට කවදාවත් මගේ ඇත්ත පවුල , අම්මා , තාත්තා කවුද කියලා හිතන්න ඔිනකමක් තිබුණෙ නැහැ. මං හිතන්නේ මං වටා තියන හැම බැඳීමකම මට තමන්ගෙ කම මොකක්ද කියලා දැනිලා තිබුණා. ඒත් මට ඒ ලියුම දැක්කාම බය හිතුණා..”
“ ඒ ලියුම නිකම් ඩ්‍රාෆ්ට් එකක් නෙ.. සමහරවිට වෙන කෙනෙකුගේ නමක් තිබුණු නිසා ඒ ලියපු එකක් ද දන්නෙත් නැ” පවන් කීවේ හිත හැදීමේ අරමුණු ඇතිවය. මේ සියල්ලේ පටලැවිල්ලක් ඇතිබව නොදැන එහෙමත් නොවේ. කෙසේ වෙතත් ගැහැනු ළමයා සිටියේම තෝන්තු ගතියකිනි. රාත්‍රිය මැදියම තෙක් තරුණ වී තිබිණි.
“ හෙට සදුදා.. ඔයාට ශොප් එක ඔ්පන් කරන්න බැරි නම් ඒකත් කමක් නෑ. යං මං ඔයාව ඇරලවලා එන්නං” පවන් කීවේ යුවතියගේ අතින් අත් නොහැරමය. සවුමි පවන් දෙස බැලුවේ විශ්වාස කරනා බැල්මකිනි.
“ සමහරවිට අපි ‌ට ඔ්න නම් ඒ හැමදේම ගැන හොයලා බලන්න පුලුවන්. ඒත් ඒක සිද්ධ වෙන්නෝන ඔයාගෙ කැමැත්තෙන්. අපට පුලුවන් වෙයි ඔයාගෙ අම්මා ඇත්තටම කවුද? නැත්නම් කොහෙ කෙනෙක්ද? අදත් ඉන්නවද?කියලා හොයාගන්න”
පවන් කීවේ සෙමිනි. යුවතිය හිස වැනුවාය.
“ මෙච්චර කාලයක් තිස්සේ මාව අමතක කරලා මං ගැන හොයලා නොබැලුව කෙනෙකුට ආයෙමත් වදයක් වෙන්න මට ඔිනෙ වුනේ නෑ.. සමහර විට මගේ අම්මා දැන් ඇත්තටම හොඳ පවුල් ජීවිතයක් ගෙවනවද කවුද දන්නෙ .. ඒත් මට පුදුම හිතුණේ … මගේ බර්ත් සටිෆිකේට් එකේ අම්මගෙ නම කියලා තියෙන ලයින් එක මේකෙදි සහමුලින්ම වෙනස්.”
“ මම නම් තාමත් හිතන්නෙ මේකෙ කොහෙ හරි වැරැද්දක් තියෙනවා කියලා”
“ වෙන්නත් පුලුවන්..”
“ සමහර දේවල් හැංගිලා තියෙන්නෙ තාම ඔයා ඒ ඇත්ත තේරුම් ගන්න රෙඩි නැති නිසා වෙන්න බැරිද,?”
“ ඔයා හිතනවද පවන්, මං රෙඩි නැහැ කියලා”
“ සමහරවිට හැමදේම එකපිට එක ගොඩ ගැහෙද්දි ඒක දරාගන්න ඔයා රෙඩි නැති වෙන්න පුලුවන් ..”
සවුමි පවන් දෙස උවමනාවෙන් බලා සිටියාය. ඇගේ දෑසේ වු අසරණකම ක්‍රමයෙන් මැකී යනු සන්සුන් පෙනුමක් ඇතුල් වෙනු ඔහු දුටුවේය.
මේ කතාව දික්ගැහුණා හොදටම වැඩි කියා සිතු තරුණයා මාතෘකාව වෙනස් කළේය.
“ ඉතින් ඔයා හිතන්නේ අපි කොහොමද මේ රෙසිපි එක අපේ සිග්නේචර් කොෆි එක කරගන්නෙ…” යුවතිය ගේ ඇස් අලුත් බලාපොරොත්තුවකින් එළිය විය.
Recipe No: 66
Olive Brew
Dark roasted Ceylon coffee beans

A trace of pressed olive oil (first extract only)

Crushed cinnamon bark

A single drop of citrus rind essence

Brewed slowly over lowheat
ඇය

ඇය නැවත රෙසිපිය කියවමින් සිටියා.
“ මේ හැමදේම අපට කරගන්න පුලුවන් වෙයිද?”
“ මොකද බැරි?”
“ ඒ කියන්නේ අපි අපේ පළවෙනි olive brew එක ට්‍රයි කරනවාද ?”
දෙදෙනාගේ ඇස් වල බලාපොරොත්තු ගොන්නකි. ඒ බීජ ඔවුන් පැළ කර අවසන්ය. දෙදෙනා ාග්‍ර්ස් ගේ සේප්පුව වසාදමා කාමරයද නිසිපරිදි වසා ආ පසු පැරඩයිස් මන්දිරය නැවත නිශ්ශබ්ද මෙන්ම නොවෙනස්වද පැවතිණි.
“ අනික් කිසිම දෙයක් හිතන්නේ නැතුව නිදා ගන්න හොදද?” පවන් සවුමි ගේ වම් කම්මුල සෙමෙන් පිරිමැද්දේ ය. සවුමි ඔහු දෙස බැලුවේ වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි බැල්මකි. කොරිඩෝව පටන් ගන්නා තැන පවන් නැවතී බලා උන්නේ ඇය ඇගේ කාමරයට යන තෙක්මය. හැරී බලනා ඊලග තත්පරයේද ඔහු එහෙමම බලා උන්නේය.
සවුම් ගේ හිතැතුල යම්දෙයක් පෙරැළි කරයි. අපැහැදිලි ය. වැඩි කලබලයකුත් නැත. ඒත් එහි ප්‍රශ්න ගණනාවක් ඇත.
ඇය ඇගේ ජීව විද්‍යාත්මක මව සොයා පැරඩයිස් අතැර නික්ම යාවිය හිතීමත් පවන් ට බියකරු හැගීමකි. ඇත්තටම ඒ අම්මා සොයා දෙන්නට හැකිනම් ඇගෙ කුඩා හුදකලා ලෝකය ආලෝකමත් වනු ඇත. පවන් සිටින්නේ ද ව්‍යාකූල සිතකින් ය.
කැෆ⁣ේ එකට නොම්මර දෙකක නමකි. ඔලිව් වට්ට⁣ෝරුවට නොම්මර දෙකක අංකයකි. ඒ අංක දෙකම එක සමානය. මේ සියල්ල කාගේහෝ අදෘශ්‍යමාන හස්තය කින් පාලනය වෙනවා දැයි පැරඩයිස් හි කාමර දෙකක හිඳ පවන් මෙන්ම සවුමි ද සිතමින් සිටියහ.
“ අම්මා “ සවුමි ගේ මුවින් ඒ ලස්සන වචනය කිසිදා පිටවී නැත. ඇයට දුක එනිසාමය. අම්මා ගේ නම හරියටම කුමක්දැයි දැනගෙන මේ භවයේ මියෙමිය ඇය සිතා ගත්තාය. ඒ නම් දෙකම සිය දිනපොතෙහි ලියා තැබුවාය.