ප්රේමය සියල්ල උසුලයි
පවන් විජේබණ්ඩාර යනු නොනවතින මිනිසෙකි. මිනිසුන් වෙනුවෙන්, හැඟීම් වෙනුවෙන් ඒ තියා තමන්ගේ ළඟින්ම හැමදාම හිඳි කෙනෙකු වෙනුවෙන් වත් සිය වේගය අඩාල කරගන්නා විදියේ කෙනෙකු නොවේ. ඒත් ඒ රාත්රියේ පැරඩයිස් මැන්ශන් හි මිදුලේ ඒ හිත වෙනස් විණි. මහා ලොකු වේලාවකට යැයි කිව නොහැකිය.
ඔහු සීතල ලී බංකුවට ඇලී මෙන් වාඩිවී සිටියේය. දුරකතනය අතේ තදින් ග්රහණය කරගෙන සිටියද තවදුරටත් ඩාරා ගේ පණිවුඩ වල අරුත ඔහුට වැදගත් වුයේ නැති බවක් පෙනිණි. ඩාරා ළඟ තිබුණ හිත මේ වෙද්දී වෙනස් වී ඇත. නොදැනුවත්වම වගේ සවුමි දෙසට හැරී තිබේ.
ඔි තවමත් උන් තැනම හිඳගෙන හිඳී. මෙතෙක් කාලයක් සිටි විදියෙන්ම, කිසිදු වෙනසක් නැති බැල්මෙන් සිනාවෙන් …. කිසිම විටෙකත් අවධානයක් නොඉල්වා, කැපී පෙනෙන්නට තියා තමන් පවතිනවාය කියන්නටවත් උත්සාහ නොකර ඔ් එතැන එහෙමම බලා හිඳිනවා පමණකි. සමහර විට සවුමි ගේ මේ කැපී පෙනෙන්නට ඇති උවමනාවක් නැති කමත් අවධානය හිඟා නොකැමත් නිසාම මෙතෙක් කාලයකට ඇයව තමන්ට නොපෙනුනා දැයි පවන් ගේ සිත විමසන්නේය. පවන් මොහොතකට ඇස් වසා ගත්තේ ඇගේ අතින් ඔහුගේ අත ඇල්වුන මොහොත සිහියට නගා ගැනීමටය.
ඇගේ ජීවිතයේ නීති ඇයටම වලංගුය. ඇයට සීමා තිබේ. පාලනයක් තිබේ. ඇය විසින් පවත්වා ගන්නා දුරක් තිබේ. පවන් ගේ හකු පාඩා තද වී තිබේ. දෙතොල් එකිනෙකට තදින් ගැටී ඇත. ඇය තමන් ගේ අත අල්ලා ඇය කියවා ගෙන යන දේකට අවධානය ලබා ගන්න උනන්දු වුවා පමණකි. නිකමට මෙන් අහස බැලු ඔහුට අරලියා මලක් නටුවෙන් ගිලිහි වැටෙනවා පෙනිණි. ඇය ඇඳ සිටියේද සුදු පැහැ ගවුමකි. ඒ මලක් ඇය අතට දෙන්නට කවදාවත් ඇති නොවු සිතුවිල්ලක් ඔහුට බල කළේය. ඉතින් ඔහු බංකුවෙන් නැගිට පාත අත්තක පිපී තිබුණු මල් ගොමුවකින් එකක් පරිස්සමෙන් නෙළා ගත්තේය. ආයේ ඇවිත් බංකුවේ හිඳ ගත්තේය.
සවුමි, මේ මල මෙන් පිවිතුරුය. ඇය මේ මහා මන්දිරයේ කුහුඹු ඉඩක ජීවත් වන්න්යී. ඇගේ උවමනාවන් අවමය. කිසි විටෙකත් කිසිවක් ඉල්ලනු දැක නැත. තමන් ගේ පෙම්වතියන් පවා මේ විජේබඵ්ඩාර පරම්පරාවට සම්බන්ධ වෙන්නට උත්සාහ කළ හේතු අතර
බලය
මුදල් මෙන්ම සමාජ තත්වය ද මුල් තැන් ගෙනතිබිණි. නමුත් සවුමි මේ කිසිවකට ලෝභ නැත. ඇයට කිසිවක් උවමනා වගක්ද නොපෙනේ. ඒ හින්දාම ඇය කොයි ආකාර කෙල්ලකද ? ඇයට උවමනා මොනවාද ? වගේ ප්රශ්න වලට පිළිතුරු නැත.
පවන් හැමදාම තෝරාගත්තේ ඇසුරට පහසු ගැහැනු ළමයින්ය. ඔවුන් අවධානය පසුපස ගියහ. සුඛෝපභෝගී ජීවිත වලට ආකර්ශනය වුහ. ඔහු සමග ඔහුගේ වේගයට ගමන් කළහ. ඒ නිසාම ඔවුන් කිසිවෙකු ඔහුට සංකීර්ණව දැනුණේ නැත . ඒත් සවුමි, ඔහුට කියවා ගත හැකි චරිතයක් නොවේ.
පහසුවෙන් කිසිවක් පසුපස ලොබ බඳිනු දැකිය නොහැකිය.
අපේක්ෂා කරන කිසිවක් ගැන අදහසක් නැත.
අනික් ගැහැනු ළමයින් ඔහු දෙස බලන ආකාරයෙන් ඔහු දෙස බලන්නේද නැත.
ඒත් ඒ මොහොතේ ජීවිතේ පළමු වතාවට සවුමිගේ ඇස් වලින් ගම්ය වුණේ තමන්ව වෙනස් ආකාරයට දැකි වගක් ද? පවුලේ උරුමක්කාරයෙකු දෙස බලන බැල්මකින් තොරව ඇයට පවන් දැනී තිබුණා යැයි පවන් සිතන්නේය. වම් අත මිට මොළවා ගෙන තරුණයා කල්පනා කළේය. මේ සිතුවිලි සවුමි ගැන ඇතිවීම අනතුරුදායක බව ඔහුටම හැඟෙන්නේය. ඇය හිඳින්නේ මේ වහල යටමය. වැඩියෙන්ම පපුවට බරන් දැනෙන්නේ එනිසාය.
සවුමි ඔහුගේ ලෝකයේ ම කොටසක් නොවේ. ඇය එතුල ඒ සෙවණැලි යට ජීවත් වන නිසි ඇදුනුම්කමක් ලබා ගන්න අසීරු වු තරුණියකි. ඇය කතා කළේ ග්රේස් මම්මා ඇගේ ම කෙනෙකු විදියටමය. එහෙත් පවන් හෝ සුලලි සමඟ වුව පමණට වැඩි සම්බන්ධයක් තියා ගන්නට අකැමති වුවාය. සුලලි ඇයව සාප්පු සවාරියකට අඩ ගසද්දී පවා ඇය ඊට සම්බන්ද වුනානම් ඒ විරලම අවස්ථාවකය. සුලලි කළේ ඇය කැමති විදියේ ඇඳුම් ආයිත්තම් ඇයට ගෙනැවිත් දීමය. ඒවා නම් ඇය බැහැර නොකර හරි ආදරයෙන් භාර ගත්තාය.
ඇය ග්රේස් විජේබණ්ඩාර ගැන කතා කළේ ඒ වත්කම් දේපළ වලට ඇති ආසාවකින් නොවේ. ලෝභකමකින් නොවේ. ග්රේස් සම්බන්ධව සොයා බැලීම ඇගේ යුතුකමක් ලෙස සලකා මෙනි. මේ වතාවේ පවන් සවුමි ගේ ආකල්ප වල වෙනස්ම හැඩයක් ඇති බව තේරුම් ගෙන සිටී. ඒ මදිවාට ඇගේ ඇස්… ඒවා ඔහුට ආරාධනා නොකරන බව වෙනම කතාවකි. මෙතෙක් කාලයකට ඇය දෙස පරික්ෂාවෙන් බලා නැති නිසාද මන්දා, මේ දිලිසෙන තරම ඇත්තෙන්ම ඔහුට හසුවී නැත.
පවන් තමාවම තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කළේය. මේ මොහොතේ මේ තමන් ගේ හිතට වද දෙන්නේ සාමාන්යයෙන් කෙල්ලක් දැක්කාම ඇති වෙන විදියේ හැඟීම් සමුදායක් ඇය කෙරෙහි ඇති වී ඇති නිසාද? ගැහැනු මෙන්ම ගැහැනු ළමයින් නොදැකි පිරිමියෙකු මෙන් තමන් බොළඳ විය යුතු නැත. ඒත් ආකර්ශණය වෙන මොන මොනවාදෝ මන්ත්රයක් ඇය වටා කැරකෙනවාක් මෙන් හැඟීම වලකා ගැනීමට නොහැකිය.
“ මට මෙච්චර කාලෙකට මෙහෙම හිතුණේ නැත්තේ ඇයි?” පුංචි කාලයේ ග්රේස් මම්මා විසින්ම හැඩ කරන ලද පුංචි බෝනිකි කෙල්ල, ඔහු සමග ඇති පදම් සෙල්ලම් කර තිබේ. එකට වැටී එකට හඩා එකට නැගිටි අතීතයක් ඔහුටත් ඇයටත් ඇත. ගැහැනු දරුවෙකු පිරිමි දරුවෙක් අතර ඇති ශාරිරික වෙනස් කම් පවා දෙන්නාටය දෙන්නා තේරුම් අරගෙන ඇත්තේ ඒ දෙන්නාට දෙන්නාම දැක ගෙනය. ඒ තරමටම ළගින් හිටි යුවතියක් ගැන මේ තමන්ගේ හිතේ පාලනය අහිමි වෙන්නේ මන්දැයි පවන්ට නොතේරෙන්නේය.
“ අවුරුදු ගාණක් ආශ්රය කරන මිනිස්සුන්ගේ හිත් වලත් ආදරය ඇති වෙන්න ගතවෙන්නේ තත්පරයක් විතරක් වෙන්න පුලුවන්.”
මෙය ඔහු කොහේ හෝ අසා ඇති කතාවකි. පවන් කියන්නේ නවකතා පොත් කියවන ජාතියේ වත් රෝමාන්තික කොල්ලෙකු නොවන්නේය. ඉගැන්විමකට සම්බන්ද පොතක් පතක් වෙන කරන්නට දෙයක් නැති කමට කියෙව්වාට කියවීමට වුනත් ඔහු එතරම් කැමති නැත. ඉතින් රෝමාන්තික වීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට කියවා බලා තේරුම් ගත් විදියක් ඔහුට ඇත්තේම නැත.
කෙසේ වුවත් මේ මොහොතේ තමන්ගේ හිතේ ඇතිවෙන මේ අපුරු සහනදායි සීතල හැඟීම ඔහු මින්පෙර වෙන කෙල්ලන් ඇසුරේ විඳ නැති බව නම් ඔහු ට විශ්වාසය.
“ සවුමි…”
ඇගේ නම ඔහු සෙමෙන් කිව්වේය. ඇයට ඒ හඩ ඇසෙන්නේ කුඩා කාලයේ සිට එකට සිටි මිතුරු පිරිමි ළමයාගෙනි. ඒ හැර අල්පයක හැඟීමක් ඉතින් ඇයට නැත. ඇය හිස හරවා බැලුවාය. ඒ වෙලාවේම හැමු සියුම් සුළං සෙළවීමකින් ඇගේ කෙහෙරැල් සෙලවිණි. රෝමාන්තික වීම සහමුලින්ම අවුලකැයි හිතා ගෙන සිටි තරුණයා ඒ මොහොතේ වින්දේ වෙනම ආහ්ලාදයකි.
“ ඔයාට කවුරුවත් ගැන ආදරයක් හිතිලම නැද්ද?”
පවන් මේ වගේ ප්රශ්නයක් අසාවියි කිසිම බලාපොරොත්තුවක් ඇයට තිබුණේ නැත. ඇය ඇස් හීනි කළාය. දෑත බංකුවේ තද කරගෙන හුස්මක් ඉහළට ගත්තාය. අහස දෙස බැලුවාය. යළිත් පවන් දෙස බැලුවාය.
“ ආදරේ කියනෙක ඉතින් එක එක විදියට දැනිලා තියෙනවා.”
ඒ ඇය කීවේ ප්රශ්නයෙන් පැන යන්නට නොවේ.
ආදරේ දැනී තියේ. හිතී තියේ. ප්රශ්නය තියෙන්නේ ඒ කාටදැයි ඔහු නිශ්චිතවම නොඇසීමය.
පවන් හිස ගැස්සුවේය. අතින් හිසකේ පිරිමැද ගත්තේය.
“ කොල්ලෙක්ට?”
ප්රශ්නය නැගිණි. පිළිතුර ඇගේ ය.
“ ම්හ්… නෑ”
“ ඇයි?”
සවුමි පවන් දෙස පුදුමයෙන් බැලුවාය.
“ හේතුවක් නෑ”
“ ඒ කියන්නෙ?”
“ මන්දා”
“ කොල්ලෙක් ගැන කිසිම හැඟීමක්?”
“ නෑ”
“ ඔච්චර කෝල්ඩ් වෙන්න හදන්නෙපා”
“ කෝල්ඩ් වෙනවා නෙමෙයි”
“ බයද?”
“ එහෙම දේකුත් නෑ.”
“ මං කරන දේවල් නිසා කොල්ලො ගැන විශ්වාසයක් නැද්ද?”
පවන් ඇසුවේ පසුතැවීමකුත් හිතේ තියාගෙනය.
“ අනේ ඇයි පවන්,එහෙම අහන්නෙ?”
“ නෑ, ඉතින් මං ඩේට් කරන විදිය දැකලම ඔයාට කොල්ලො ගැන එහෙම හිතෙනවද දන් නෑනෙ”
සවුමි සිනාවුවාය.
“ ආදරේ කියන්නෙ විශ්වාසයටද?” එවර ඇය ඇසුවේ පවන්ගෙනි. පවන් ඇගේ මුහුණ බැලුවේ තැතිගැන්මකිනි. ඇය ඇසුවේ සමහරවිට ඇත්තෙන්ම ඇය නොදන්නා නිසාම විය හැකිය. පවන් හිස සැලුවේය. විශ්වාසය ආදරයේ කොටසක් කියා පවන් සිගෙන හිඳින්නේය.
“ ප්රේමය සියල්ල උසුලයි.ප්රෙමයෙහි විශ්වාසයට ඉමක් නැත.බලාපොරොත්තුවට නිමක් නැත. ඉවසීමට අගක් නැත. බයිබලයේ ප්රේමය ගැන එහෙම කියලා තියෙනවා” ඇය සෙමෙන් කීවාය. පවන් මොහොතක් ඇය දෙස බලා උන්නාය.
“ ආදරයක් ඇතිවෙනවා කියලා මං හිතන්නෙ… හිතලා ආදරේ කරන්න පුලුවන් වෙන එකක් නෑ..” ඇය කීවාය. පවන් සුසුමක් හෙළුවේය. අඩුම ගණනේ තවම ඇගේ හිතෙහි වෙන පිරිමියෙකුට ලැගුම් ගන්නට හැකිවී නැත. සියුම් සතුටක් තමන් තුල උද්දීපනය වෙනු පවන්ට දැනිණි.
No comments:
Post a Comment