යන්න සිදුවිය බොරුල්ලට
හුස්ම නොසලන මිනිසුන් නිදන
කනත්තත් මා දෙස බලා ගෙන
කලෙකින් ආ නිසාමද
ඔබ නැතිව ආ නිසාමද
ඉස්සර වගේ අපි අතැගිලි
අල්ලගෙන
ඇවිදගෙන ගිය මගක අයිනක
අදත් පෙම්වන්තයන් ඇවිදිති
අප නැතැයි රිදුනේ අපට විතරද
නෑ... මටම පමණද
අවසාන වතාවට හමුවුන
රෙඩ් ෆෝට් එක ගාවදි
හිතත් නතරව හුස්මත් මොහොතකට
නැවතුණි
යළිත් මහිතින් ඔබ සමගින්
එතුල ඇවිදිමි...
මරණය එන තුරා මම
හිතින් ඔබ සමගින්ම ඇවිදිමි
හිනැහී ඉන්න දවසක
නොසලා කදුලු නෙතගක
එපමණයි ...
ඔව් එපමණයි පෙම්වත.
No comments:
Post a Comment